بلخ!

برای من حیاط مدرسه

استراحت بزرگی است بعد از کار؟

بچه‌ها ناخن‌هایشان را

تا آرنج جویدند

و در سوت ناظم حکمتی نبود

باد با تکه روزنامه چه می‌کند؟

گاهی دلم به اندازه غاری

که آدم‌هایش به جای دیگری کوچ کرده‌اند

می‌گیرد

و تنهایی

مثل مورچه‌ای روی دستم راه می‌رود

گاهی دلم گلی می‌شود

که زنبوری در آن مرده است.

– غلامرضا بروسان

منبع

درباره علیرضا

بالاخره هر آغازی تنها ادامه ایست و كتاب حوادث همیشه از نیمه ی آن باز می شود.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *