اگَه زندگیم نَشابی ، چه بُگُم کَرِ خُدا دِن / زِرِ خاکِ پاکِ بَستَک ، وَ خَشی مزارُم اُشکُ

گاهی، خیلی اتفاقی با چیزهایی برخورد می‌کنی که یک دنیا ارزش دارند! مثل یک شعر قدیمی؛ مثل یک صدای گرم؛ مثل یک حس زیبا در عمیق‌ترین روزهای زندگی!

چَشیای ناز ِمَسْتُشْ ، وَ یَه غَمْزَه خارُم اُشکُ

بَخدا که هِسکَه نادِین، چه وَ روزگارُم اُشکُ

گَپیای دِلنِشینُش ، وَ خَشی چُن بَرُن دِن

وَ لِطافتِ کَلومُش، هَمَه آیه بارُم اُشکُ

مُ اُمیدُم از خدا دِن ، که مُگِی خداش بِبِنِم

چُنِ مُرغ شَو کِه تَهنان ، مُگَه غُصَّه خارُم اُشکُ

چُن خُشْ کسی نَنی دِن ، چُن صورت جَمیلُش

که گناهِ بُت پَرستی ، وَ مه طرحُ کارُم اُشکُ

اِ نَه دستِ سَرنُوشتِن ، که مو اِندِه بی نوا بِم

تِه دل مو خار محنت ، گل دست یارُم اُشکُ

عَسَل ِکپ شیرینُش، چُنِ سینه ی مَمْامو

شَتِه کَپ نَدِم خُدایا ، گِنَه ای تبارُم اُشکُ

اگَه زندگیم نَشابی ، چه بُگُم کَرِ خُدا دِن

زِرِ خاکِ پاکِ بَستَک ، وَ خَشی مزارُم اُشکُ

«ابراهیم منصفی (رامی)»

درباره علیرضا

بالاخره هر آغازی تنها ادامه ایست و كتاب حوادث همیشه از نیمه ی آن باز می شود.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *